«Παρ’ το αλλιώς...» | Του Θ. Μαρινόπουλου

Απόψεις

Για ποιον άραγε «αρνητικό» λόγο συμμετέχει κάποιος σε έναν αυτοδιοικητικό συνδυασμό; Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει και να είναι μόνο θετικοί οι λόγοι, ακόμη και στην περίπτωση που ο ενδιαφερόμενος δεν το αντιλαμβάνεται, πλην όμως το υποψιάζεται, αλλά δε θέλει να το παραδεχτεί.

Ένας τέτοιος «απροβλημάτιστος» λόγος υπάρχει όταν επικεφαλής του συνδυασμού είναι συγγενής μας ή φίλος μας. Άλλος λόγος δημιουργείται από ένα «ψυχανέμισμα» ότι είναι «εύκολα πράγματα αυτά» και θα τα καταφέρουμε. Πολλές φορές επίσης από μία «αφιλοσόφητη» ματαιοδοξία που μας διακατέχει. Σημαντική περίπτωση δε, είναι όταν χρειαζόμαστε κάτι να τονώσει το «εγώ» μας. Κάτι που θα μας «προσφέρει» κοινωνική επιβεβαίωση. Και ένας ακόμη ισχυρός «αρνητικός» λόγος υπάρχει σε αυτή την γκάμα όταν δεν «γουστάρουμε» και αντιπαθούμε σφόδρα τον δήμαρχο ή και πρόσωπα της δημοτικής αρχής και πάμε απέναντι. Και φυσικά μέσα σε όλα αυτά και το «όνειρο», έστω για μια «μικρή εξουσία», μια καρέκλα ή έστω ένα σκαμπό.

Βεβαίως πάντα θα δηλώνουμε ότι έχουμε τις καλύτερες προθέσεις που ασχολούμαστε με τα κοινά, να βοηθήσουμε τον τόπο και μια «αθώα» διάθεση για πραγματική προσφορά. Επίσης, θα διαβεβαιώνουμε τους πάντες, ότι έχουμε «γεμάτες τις μπαταρίες» και φυσικά απεριόριστη όρεξη για δουλειά. Να 'μαστε, έτοιμοι και ορεξάτοι.

Έτσι λοιπόν «τολμάμε» να στελεχώνουμε «ανεξάρτητους» συνδυασμούς. Και η πολιτική; Πού είναι ρε παιδιά; Συνιστούν τα παραπάνω συνταγή επιτυχίας ή αποτυχίας; Πώς θα αιτιολογήσεις και πώς θα συνδέσεις το «πώς» και το «γιατί» των πραγμάτων. Πώς θα αναλύσεις δηλαδή το σημερινό σύστημα υγείας ή παιδείας ή σε τελική ανάλυση την ίδια την αυτοδιοίκηση για να προβεί στις ανάλογες πολιτικές «πράξεις και ενέργειες».

Θέλεις να είναι δημόσιο ή όχι, θέλεις να γίνει αυτοδιοίκηση ή να παραμείνει «τοπική διοίκηση»; Πώς θα υπερασπιστεί δικαιώματα και αξίες; Έχεις «όραμα» για τον τόπο;

Οι καλές προθέσεις (εκεί που υπάρχουν) δεν αρκούν. Χρειάζονται κι άλλα. Μπορεί να φτάσεις στην πηγή και να πιεις και νερό. Αλλά το νερό κι «ακούει» και «βλέπει» και «καταλαβαίνει». Δηλητηριάζεται από τοξικότητα, ματαιοδοξίες και τακτικισμούς.

Γι’ αυτό ας το «πάρουμε αλλιώς», όσο είναι πια καιρός.

Αθανάσιος Μαρινόπουλος

 

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.