Α. Καπαρός: «Η μόνη επιλογή μας είναι…τώρα να πετύχουμε»

Οικονομία

 Οι εξελίξεις στον Αγροτικό Συνεταιρισμό Πάρου και η ομόφωνη απόφαση της γενικής συνέλευσης για την είσοδο ιδιώτη επενδυτή, σχολιάστηκαν θετικά από τους αγρότες του νησιού μας. Η «Φωνή της Πάρου», συνομίλησε με τον ίσως παλαιότερο συνεταιριστή στην Πάρο, τον κ. Αντώνη Γεωργίου Καπαρό.

Ο κ. Καπαρός είναι πλέον 86 ετών (γεννημένος το 1935). Μετέχει στο Συνεταιριστικό κίνημα από το 1956! Μετείχε στα διοικητικά συμβούλια της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών για 20 χρόνια, ενώ άλλα τόσα χρόνια ήταν αντιπρόσωπος συνεταιρισμών του νησιού μας. Ως παραγωγός σταφυλιών έφθασε παλαιότερα να παράγει 30-35 τόνους! Πλέον, μετά τη φυλλοξήρα που έπεσε, στράφηκε και σε άλλες καλλιέργειες. Η φυλλοξήρα όπως μας είπε «είναι η μόνη ασθένεια που δέχομαι για το αμπέλι». Όπως συμπλήρωσε σε λίγα χρόνια δε θα υπάρχουν παλιά αμπέλια, αφού δε βοηθάει το κλίμα της Πάρου. Στα νέα που φυτεύονται, τα Αμερικάνικα, αυτά έχουν μικρή διάρκεια ζωής και δεν είναι όπως τα παλιά τα δικά μας.

Οι μνήμες του

Ο κ. Καπαρός στην ερώτησή μας τι θυμάται όλα αυτά τα χρόνια από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό και ποια ήταν τα σημαντικότερα γεγονότα μας είπε:
«Το σημαντικότερο γεγονός ήταν η αγορά του οινοποιείου/κτιρίου στο Βίντζι από την Ελληνική Εταιρεία Οίνων και Οινοποτών. Ήταν πολύ μεγάλο γεγονός εκείνη η αγορά από την τότε Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών. Ήταν ένα τεράστιο βήμα για την αμπελουργία τότε, που μετρούσε 50.000 τόνους παραγωγής! Είχαμε τότε στο νησί τρία μεγάλα οινοποιεία και πολλά άλλα μικρότερα (Λάζαρη, Αιγινίτη, Αλιπράντη κλπ).

2021 11 06 kaparos1
Η κατάσταση δυστυχώς δεν εξελίχθηκε καλά για τα αμπέλια αφού τα περισσότερα μετατράπηκαν, στη συνέχεια, σε ξενοδοχεία… Έτσι, φτάσαμε στο σημερινό επίπεδο -που είναι γνωστό πια, με ελάχιστες ποσότητες σταφυλιών σε σύγκριση με τότε.
Σε ό,τι αφορά τις Λεύκες να σημειώσουμε ότι ήταν μία οινοπαραγωγική περιοχή και τα αμπέλια ξεκινούσαν από τον Χοιρόλακα και έφταναν μέχρι την Αγκαιριά. Όλη η περιοχή αυτή ήταν αμπέλια. Που και που έβλεπες κάποιες ελιές».

Οι «μπόρες» για τους συνεταιριστές

«Οι «μπόρες» που περάσαμε ήταν μεγάλες, ιδιαίτερα για τους μικρούς Συνεταιρισμούς.
Υπήρχε ένας Σαντοριναίος, στο υπουργείο, τότε, που μας έβαλε και κάναμε όλοι ανεξαιρέτως οι Συνεταιρισμοί αποθήκες. Λίγοι όμως Συνεταιρισμοί μπόρεσαν να επιβιώσουν, όπως η Νάουσα και το Τσιπίδο. Οι άλλοι δεν μπόρεσαν να καλύψουν τα χρέη των τραπεζών και πουλήθηκαν από τότε.

Ας πάμε στην Ένωση. Κάπου στο 1964-65 η Ένωση έκανε τυροκομείο στο συγκρότημα στο Βίντζι. Δούλεψε 1-2 χρόνια. Δεν ευδοκίμησε και έκλεισε. Μετά αποφασίσαμε να κάνουμε το συγκρότημα στον Άγιο Γεώργιο, που ήταν ολέθριο λάθος.
Δημιουργήσαμε εγκαταστάσεις για να παράγουμε 5000 τόνους κρασί. Τα έλεγα από τότε. Πρόεδρος ήταν ο Στέλιος Τριβυζάς και διευθυντής ο Αναστ. Κυλάκος. Και στους δύο είπα: Τι πάτε να κάνετε; 5000 τόνοι; Δε βλέπετε τα αμπέλια που σήμερα γίνονται ξενοδοχεία; Είναι ένα βήμα, που δε θα μπορέσει ποτέ η Ένωση να το κάνει.
Δεν εισακούστηκα όμως. Μετά μπήκα και στο διοικητικό συμβούλιο αλλά πότε; Όταν είχαν ξοδευτεί ήδη 450 εκ. δραχμές. Σημειώστε ότι η αρχική μελέτη του μηχανικού Μαρινόπουλου, έλεγε για 110 εκ. δραχμές με ολοκληρωμένο το έργο. Ξέρεις πόσο έφτασε; Έφτασε 1 δις 200 εκ. δραχμές. Το 1980 όλα αυτά. Εκεί έγιναν τα τρομακτικά λάθη. Συνταξιοδοτήθηκε ο Κυλάκος και ανέλαβε ο Σκανδάλης, ο οποίος ολοκλήρωσε το έργο (κατά τον τρόπο που ολοκληρώθηκε βέβαια…). Εκεί μπήκα και στο συμβούλιο. Τους είπα ότι αυτά τα προκατασκευασμένα κτήρια δε μου αρέσουν και τόσο. Ως απάντηση πήρα ότι αυτά είναι ηλεγμένα, 50 φορές καλύτερα και εγκεκριμένα. Το πόσο ήταν καλύτερα φαίνεται σήμερα! Η τραγωδία λοιπόν ξεκινάει από εκεί». Το χρέος, οι απαιτήσεις «Με εκείνο το τεράστιο χρέος, το οποίο δεν επιστράφηκε ποτέ, εκτός από 40 εκ. δραχμές που πληρώθηκαν από τον Κυλάκο, που ήταν πρόεδρος πλέον αφού είχε παραιτηθεί από διευθυντής. Εν συνεχεία παραιτήθηκε και ο Σκανδάλης, και ανέλαβε ο Κρητικός. Αυτά λοιπόν τα χρέη έγιναν βρόγχος για την Ένωση. Μεγάλος βρόγχος. Οι τόκοι έτρεχαν. Σε κάποια φάση το κράτος χάρισε περίπου τα 700 εκ. δραχμές, αλλά το χρέος με τους τόκους είχε φτάσει κάπου στα 2 δισεκατομμύρια δραχμές. Το χρέος όλο ανέβαινε με τόκους και ανατοκισμούς. Αποφασίσαμε λοιπόν να φύγει ο βραχνάς. Έτσι πήραμε απόφαση να εκποιήσουμε ακίνητα, υπό την απειλή των κατασχέσεων από τα δικαστήρια. Πηγαίναμε συνέχεια σε δίκες. Αμέτρητα δικαστήρια. Το χρέος όμως εξακολουθούσε να υπάρχει. Πήγαμε στην Αθήνα στην Αγροτική Τράπεζα. Είπαμε να τους δώσουμε το ακίνητο της Μαντώς. Συμφωνήσαμε για 2 εκ. ευρώ (είχε αλλάξει πια το νόμισμα). Μας είπαν «βάλτε και κάτι άλλο για να κλείσουμε την υπόθεση». Κάπου εκεί όμως άλλαξε ο Νόμος για τους Συνεταιρισμούς, επί Σκανδαλίδη υπουργού και απαγορεύτηκαν οι αγοραπωλησίες. Συζητήσεις επί συζητήσεων, ενώ η Αγροτική Τράπεζα αγοράστηκε από την Τράπεζα Πειραιώς και εμείς πήγαμε στο «κακό» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας που έμεινε.
Το χρέος είχε φτάσει πλέον τα 11,5 εκ. ευρώ!
Με διαπραγματεύσεις πέσαμε στα 2,6 εκ. ευρώ. Πήγαμε στην εκποίηση των ακινήτων και έτσι ξεμπλέξαμε…».

Το σήμερα

«Η μόνη διέξοδος είναι αυτή που αποφασίσαμε στη γενική μας συνέλευση. Δηλαδή, η είσοδος του ιδιώτη επενδυτή. Να βοηθήσει οικονομικά και εμπορικά. Αυτά που είπε ο εκπρόσωπος των επενδυτών ήταν σωστά. Αλλά πρέπει και εμείς οι παραγωγοί να δουλεύουμε σωστά, γιατί στο παρελθόν είχαν γίνει πολλά.
Μερικές φορές ο συνεταιρισμός λειτουργούσε σαν χαβούζα. Έφερναν προϊόντα που ήταν για πέταγμα στον Συνεταιρισμό και τα πουλούσαν… Κάποιοι δεν είχαν τη συναίσθηση να καταλάβουν ότι το χαλασμένο π.χ. γάλα που πουλούσαν έφερνε καταστροφή στα τυριά που στην συνέχεια παράγαμε. Θα πρέπει να προσέξουμε λοιπόν και να υπάρχει πολύ αυστηρά ποιοτικά κριτήρια στην παραλαβή των προϊόντων. Ακόμα και σε αυτά που αγοράζει η Ένωση π.χ. το λίπασμα, για το οποίο έχω ακούσει παράπονα. Αυτά πρέπει να προσεχτούν για να έχουμε ευοίωνο μέλλον, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν υπάρχει σωτηρία».

Στην ερώτησή μας για το τι λένε οι υπόλοιποι Συνεταιριστές για την εξέλιξη με την είσοδο ιδιώτη επενδυτή στο σχήμα, ο κ. Καπαρός μας απάντησε:

«Λένε ακριβώς αυτά που σας είπα και εγώ. Έχουν την ίδια άποψη για το πως πρέπει να βαδίσει η Ένωση πλέον. Δεν έχουμε άλλη επιλογή σήμερα από το να δουλέψουμε όλοι μαζί και να πετύχουμε τους υψηλούς στόχους που συζητήσαμε στην πρόσφατη συνέλευση μας».

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.