Πρωτογενής Τομέας και Πάρος

Απόψεις

Υπάρχει μία Αγγλο-αυστραλιανής παραγωγής ταινία του 1984 με τίτλο: Threads (νήματα).

Η ταινία επικεντρώνεται σε δύο οικογένειες στο Σέφιλντ της Αγγλίας. Η ταινία (που σας συστήνω, υπάρχει στο διαδίκτυο και σε dvd club), κάνει αναφορά σε μία αντιπαράθεση/κλιμάκωση μεταξύ ΝΑΤΟ και Συμφώνου Βαρσοβίας την εποχή του «ψυχρού πολέμου, και η οποία (κλιμάκωση), καταλήγει σ’ έναν πυρηνικό όλεθρο.

Κύρια η ταινία (που προτάθηκε από την Αγγλική Ακαδημία Κινηματογράφου για επτά βραβεία BAFTA το 1985 και κέρδισε τα πέντε από αυτά), μας παρουσιάζει τις επιπτώσεις που υπάρχουν στη Γη (βάση αναλύσεων), έως και 25 χρόνια μετά τον πυρηνικό όλεθρο. Να αναφέρουμε ότι στη Μ. Βρετανία των 60 εκ. πολιτών, υπολογίζεται ότι θα επιβιώσουν 4 έως 11 εκ. πολίτες μετά από μία πυρηνική καταστροφή. Κύρια όμως η ταινία επικεντρώνεται στις επιπτώσεις του περιβάλλοντος, στις ασθένειες που πολλαπλασιάζονται λόγω της κακής διατροφής καθώς από την έλλειψη λιπασμάτων και εξοπλισμού δεν υπάρχει ανάλογη σοδιά, στο «χάσιμο» της ορθής γλώσσας κλπ. Όλα στην εξέλιξη της ταινίας έχουν αναφορά στη Γη και τον πρωτογενή τομέα, που δεν υπάρχει πλέον.

Σήμερα, οι περισσότεροι έχουν απαξιώσει τον πρωτογενή τομέα, δίχως ακριβώς να γνωρίζουν τι επιπτώσεις μπορούν να υπάρξουν. Πολλά παιδιά π.χ. πιστεύουν ότι το γάλα βγαίνει από τα εργοστάσια των γαλακτοκομικών εταιριών ή τα πατατάκια που τρώνε κατασκευάζονται από κάποιον κ. Τσακίρη... Και φυσικά, κάτι τέτοιο, διαπίστωσα και μόνος μου όταν ευρισκόμενος προ ετών στην Πορταριά Πηλίου, ένας πιτσιρικάς 6-7 ετών βλέποντας μία αγελάδα γύρισε και είπε στη μητέρα του: «μαμά μαμά, ένα άλογο!».

Όλα τα παραπάνω «χαριτωμένα» θα μπορούσαν να είναι θέμα παιδείας από το σπίτι ή κακή ανάπτυξη της κοινωνίας στις αστικές περιοχές. Όμως και στο νησί μας βλέπουμε γύρω μας ότι πολλοί δεν κατανοούν την ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα του τόπου μας (στην καλύτερη) ή ακόμα απορούν γιατί όλα τα χωράφια δε μετατρέπονται σε «rooms to let». Η ανοησία χτυπάει κόκκινο όταν κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει στην Πάρο οικονομική ανάπτυξη μέσω τουρισμού, χωρίς τουλάχιστον ισότιμη ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα. Και με συγχωρείτε πολύ, αλλά δε θα βάλω πιο πάνω έναν επιχειρηματία τουρισμού με κέρδος ανά χρόνο πολλές χιλιάδες ευρώ, από έναν αγρότη με παραγωγή 500 κιλών ελαιόλαδου. Είναι αδιανόητο για τα πιστεύω μου, είναι αδιανόητο για την ισόρροπη ανάπτυξη του πλανήτη μας.

Η κίνηση του Αγροτικού Συνεταιρισμού Πάρου να σπάσει επιτέλους τα δεσμά, να απελευθερωθεί από σκουριασμένες αντιλήψεις και να αποφασίσει να βάλει στο παιχνίδι ιδιώτες -συν τα 4,5 εκ. ευρώ που θα πέσουν στον πρωτογενή τομέα του νησιού- τη θεωρώ σημαντικότερο έργο τα τελευταία χρόνια, ακόμα κι από την κατασκευή του νέου αεροδρομίου.

Tου Δ.Μ.Μ

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.