Όλοι μιλούν για πράσινη ανάπτυξη. Όμως ανάπτυξη για ποιόν;

Περιβάλλον

Σε μια περίοδο, που τουλάχιστον στα χαρτιά, το περιβάλλον και η προστασία του βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων, η Κομματική Οργάνωση Πάρου του ΚΚΕ οργάνωσε μια άκρως επίκαιρη και ενδιαφέρουσα εκδήλωση αφού τα ζητήματα περιβάλλοντος με αφορμή και τις τελευταίες εξελίξεις στο νησί για τις ανεμογεννήτριες πυροδοτούν το  ενδιαφέρον αλλά ταυτόχρονα  και  τις ανησυχίες όλων των Παριανών.

Ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης  Γρηγόρης Λιονής, μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ και επικεφαλής του τμήματος Οικονομίας κράτησε   το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης αφού  με επιχειρήματα και αποδείξεις φώτισε ζητήματα της «πολυφορεμένης» λεγόμενης «πράσινης ανάπτυξης» και αποκάλυψε με μια σειρά παραδείγματα πως ό,τι  σήμερα προβάλλεται σαν προστασία του περιβάλλοντος  ουσιαστικά το καταστρέφει και χρησιμοποιείται ως πεδίο τοποθέτησης κεφαλαίων που λιμνάζουν με στόχο την  κερδοφόρα απόδοσή τους.

Ξεκινώντας αναφέρθηκε στα πολιτικά κόμματα, οργανώσεις, κανάλια και επιχειρήσεις που πραγματοποιούν συνεχείς καμπάνιες και προχωράνε σε κάθε είδους ενέργειες, κεντρικός άξονας των οποίων φέρεται ότι είναι η "προστασία του περιβάλλοντος". Στάθηκε στις πολλαπλές νομοθετικές ρυθμίσεις και παρεμβάσεις σε επίπεδο περιφέρειας και δήμων, τηλεοπτικές καμπάνιες μεγάλης απήχησης, εκδόσεις βιβλίων, ολόκληρες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, που όλες περιστρέφονται γύρω απ' τον ίδιο άξονα, την κλιματική αλλαγή, την αντιμετώπισή της, γενικότερα την "προστασία" του περιβάλλοντος και την «πράσινη μετάβαση». Και συνέχισε λέγοντας ότι

θα περίμενε κανείς, όλη αυτή η ζέση για το περιβάλλον να είχε κάποια ουσιαστικά αποτελέσματα. Θα περίμενε κανείς μια πραγματική αναβάθμιση του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε όλοι εμείς.

2021 12 06 anemogennitries1

Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική.

Η πείρα που έχουμε αρκεί για μα αποδείξει πως το περιβάλλον όχι μόνο δεν προστατεύεται, όχι μόνο δεν βελτιώνεται η ποιότητά του, αλλά πως, αντίθετα, μέρα με τη μέρα, το περιβάλλον και η ποιότητα ζωής μας, στην πραγματικότητα συνεχώς επιδεινώνεται. Η πείρα αποδεικνύει πως η ίδια η καπιταλιστική ανάπτυξη πατάει πάνω στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Λίγα μόνο παραδείγματα αρκούν για να αποδείξουν την αστική υποκρισία γύρω απ' το ζήτημα. Αρκούν για να αποδείξουν πως η καπιταλιστική ανάπτυξη έχοντας ως αποκλειστικό κριτήριο το κέρδος και το ποσοστό του, όχι απλά αδιαφορεί για το περιβάλλον, αλλά στην πραγματικότητα το αξιοποιεί ως πεδίο κερδοφορίας.

Η προσπάθεια να εμφανιστεί η καύση των απορριμμάτων και η αξιοποίησή τους ως ενεργειακής πρώτης ύλης ως πυρήνας μιας φιλοπεριβαλλοντικής πολιτικής διαχείρισης των απορριμμάτων, που για να ενταχθεί μέσα στο πλαίσιο του περιορισμού των εκπομπών CO2 με διάφορα χρηματοδοτούμενα προγράμματα, λογής-λογής επιστήμονες φθάνουν να αποτυπώνουν ως μηδενικές τις εκπομπές απ' την καύση τους. Από πίσω κρύβονται τεράστια κέρδη απ' ολόκληρη την αλυσίδα διαχείρισης των απορριμμάτων, απ' την αποκομιδή τους μέχρι την τελική επεξεργασία τους.

Οι συνεχείς μεταβολές σε χρήσεις γης προς όφελος του κατασκευαστικού και του τουριστικού κεφαλαίου, με τις οποίες τεράστια φιλέτα γης μετατρέπονται σε νέοι πόλοι ανάπτυξης προς όφελος του κεφαλαίου, σε βάρος της κάλυψης των λαϊκών αναγκών.

Όμως, το πιο εμβληματικό παράδειγμα της περιβαλλοντικής υποκρισίας είναι το πρόσφατο παράδειγμα των πλημμυρών που κατέπνιξαν σχεδόν τη μισή χώρα. Δεν πρόκειται για καινοφανές παράδειγμα…

Οι μόνιμες πλημμύρες, οι συνεχείς πυρκαγιές, οι καταστροφές με κάθε αιτία δείχνουν πως η τεράστια αποτελεσματικότητα του κράτους αφορά τη διασφάλιση των κερδών και της εξουσίας του κεφαλαίου με την προστασία της ζωής και της υγείας του λαού να είναι σε δεύτερη μοίρα.

Τα παραδείγματα αυτά είναι απλά μια μικρή επιλογή απ' τις πραγματικές επιπτώσεις που έχει η καπιταλιστική ανάπτυξη στο περιβάλλον. Θα μπορούσαμε να μιλάμε ατελείωτες ώρες για δεκάδες άλλα παραδείγματα, όπως τις δραστικές αρνητικές επιπτώσεις των ΑΠΕ στα βουνά και τα δάση της χώρας, της καταστροφής κάθε παραλίας απ' το τουριστικό κεφάλαιο, τη βιομηχανική ρύπανση στην περιοχή του Ασωπού, την καταστροφή στη Χαλκιδική μέχρι, σε διεθνή κλίμακα, τις τεράστιες καταστροφές για τα μεταλλεία απ' τα οποία βγαίνουν οι σπάνιες γαίες που είναι απαραίτητες για την τάχα πράσινη ανάπτυξη. Τα λίγα όμως παραδείγματα που προαναφέραμε αρκούν για να αποδείξουν περίτρανα πως η προστασία του περιβάλλοντος που προτάσσουν κυβερνήσεις, κόμματα, κανάλια και επιχειρήσεις είναι πέρα για πέρα υποκριτική.

Ο πραγματικός τους στόχος πρέπει να αναζητηθεί αλλού.

Η αλήθεια είναι πως η προστασία του περιβάλλοντος, η λεγόμενη "πράσινη ανάπτυξη" δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα βολικό προπαγανδιστικό σχήμα, πραγματικός στόχος του οποίου δεν είναι άλλος παρά η μετάβαση του καπιταλισμού σε μια νέα φάση ανάπτυξης.

Το πρόβλημα υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων που σήμερα διεθνώς γιγαντώνεται  φυσικά δεν είναι καινούριο. Είναι μόνιμο, περιοδικό πρόβλημα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, εμφανίζεται από καιρό σε καιρό και είναι η γεννεσιουργός αιτία των κρίσεων που ταλανίζουν τον καπιταλισμό και επιδρούν στις ζωές των λαϊκών στρωμάτων. Ο καπιταλισμός ωστόσο βρίσκει διέξοδο στο πρόβλημα της υπερσυσσώρευσης μέσα απ' τις κρίσεις και τους πολέμους, που οδηγούν στη καταστροφή ενός τμήματος του κεφαλαίου, ώστε το εναπομείναν κεφάλαιο να συνεχίσει να λειτουργεί κερδοφόρα αλλά και στη δημιουργία νέων πεδίων τοποθέτησης των κεφαλαίων, νέων πεδίων που οδηγούν σε κερδοφορία. Εδώ και 20 χρόνια, η στρατηγική όλων των αστικών κυβερνήσεων, της άρχουσας τάξης, της ΕΕ για τη λεγόμενη απελευθέρωση και για τις ιδιωτικοποιήσεις έχει ακριβώς αυτό το χαρακτήρα. Να βρεθούν νέα πεδία κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο που επενδύει σε κλάδους που μέχρι πρότινος είχαν κρατικά μονοπώλια, όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, η κοινωνική ασφάλιση, η υγεία, η παιδεία. Φυσικά δεν είναι ανώδυνες για το λαό αφού για να προκύψουν κέρδη για το κεφάλαιο που τοποθετείται στους κλάδους αυτούς τα τιμολόγια και η λαϊκή επιβάρυνση αυξάνει δραματικά, οι εργασιακές σχέσεις αποδομούνται συστηματικά. Η στρατηγική αυτή δεμένη με την γενικότερη επίθεση στο εργατικό - λαϊκό εισόδημα, με τη μείωση των μισθών, και την εκτίναξη της φορολογίας, με την αύξηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης λειτούργησαν σαν μηχανισμός ανακούφισης της υπερυσσώρευσης τα προηγούμενα χρόνια.

Η στρατηγική αυτή συνεχίζεται φυσικά επιθετικά και κλιμακώνεται. Ωστόσο, προκύπτει ότι η στρατηγική  αυτή  δεν αρκεί. Δεν μπορεί να απαντήσει ικανοποιητικά στην ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου για όλο και μεγαλύτερα κέρδη, ώστε να συγκρατήσει το ποσοστό κέρδους του, ώστε να βρεθούν διέξοδοι ικανοποιητικής κερδοφορίας για το σύνολο των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων. Και η απάντηση που προσπαθεί να δώσει ο καπιταλισμός στο πρόβλημα που έχει είναι η περιβόητη «πράσινη μετάβαση».

Με απλά λόγια, η πολιτική αυτή αφορά την απαξίωση, την καταστροφή ενός μεγάλου τμήματος του κεφαλαίου που είναι ήδη επενδυμένο στη παραγωγική διαδικασία με το πρόσχημα του ότι δεν είναι "φιλικό στο περιβάλλον". Δρόμοι και το σύνολο των μεταφορικών μέσων, σπίτια που δεν είναι υψηλής ενεργειακής απόδοσης, βιομηχανικές εγκαταστάσεις που δεν συμμορφώνονται με διάφορα και συνεχώς μεταβαλλόμενα πρότυπα, ενεργειακές εγκαταστάσεις παλαιού τύπου, όλα αυτά βγαίνουν εκτός παραγωγικής διαδικασίας με το πρόσχημα της "ρυπανσης" του περιβάλλοντος με μοναδικό στόχο να επενδυθούν νέα κεφάλαια σε άλλα, καινούργια μέσα παραγωγής που θα είναι, τάχα, φιλικότερα στο περιβάλλον. Τα αστικά κράτη χρηματοδοτούν τους ομίλους που προχωρούν σε τέτοιες πράσινες επενδύσεις χρησιμοποιώντας πόρους της επεκτατικής διαχείρισης, το τύπωμα νέου χρήματος και την κρατικό δανεισμό, πολλαπλασιάζοντας την ταχύτητα με την οποία προχωρούν οι επενδύσεις αυτές και την ίδια στιγμή προχωρούν σε μέτρα απαξίωσης του κεφαλαίου που αποτιμάται ως μη πράσινο. Το παράδειγμα των ΑΠΕ είναι χαρακτηριστικό. Μόνο στην Ελλάδα, 10δες δισ. ευρώ για επενδύσεις σε ΑΠΕ και, για να αποκτήσουν μερίδιο αγοράς, το κράτος απαγορεύει την λιγνιτοπαραγωγή και απαξιώνει βίαια τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις της ΔΕΗ που για δεκαετίες συνιστούσαν τη ραχοκοκαλιά της ενέργειας στην χώρα. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η βίαιη απαξίωση των βενζινοκίνητων αυτοκινήτων με τη σταδιακή απαγόρευση κυκλοφορίας τους, ώστε να προχωρήσουν τα ηλεκτροκίνητα και οι νέες επενδύσεις σε αυτά. Και εδώ έρχεται η περιβόητη επίκληση προστασίας του περιβάλλοντος. Οι νέες επενδύσεις είναι πανάκριβες. Το ρεύμα των ΑΠΕ είναι πανάκριβο, σχεδόν 3-4 φορές πάνω απ' το φυσικό κόστος της λιγνιτοπαραγωγής. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα επίσης έχουν 2πλασιο ή και παραπάνω κόστος, αν συνυπολογίσει κανείς ότι στα 5 χρόνια η μπαταρία τους, που συνιστά το 50% του κόστους τους θέλει αντικατάσταση. Οι οικολογικές μεταφορές με πλοία και αεροπλάνα αυξάνουν δραστικά το κόστος. Το δραστικά αυξημένο κόστος των πράσινων λύσεων τις κάνει, αντικειμενικά, απωθητικές για το λαό, στον οποίο φορτώνεται το επιπλέον κόστος της ενέργειας, που, μεγάλο μέρος του αποκλείεται απ’ τη ίδια την δυνατότητα μεταφοράς αφού δεν θα μπορεί να αγοράσει ηλεκτρικό αυτοκίνητο, που θα αναγκαστεί να περιορίσει το μέγεθος του σπιτιού του για να αγοράσει πανάκριβο "πράσινο" σπίτι. Για να υπερπηδήσει αυτό το εμπόδιο, η αστική τάξη καταφεύγει σε δύο τεχνάσματα.

Αφενός κρύβει την αλήθεια. Κρύβει, για παράδειγμα, ότι σημαντικό κομμάτι της ακρίβειας οφείλεται στην πράσινη μετάβαση, στα πανάκριβα πράσινα τέλη, στην πανάκριβη πράσινη ενέργεια, κρύβει ότι ο λιγνίτης παράγει ρεύμα με φυσικό κόστος 3-4 μικρότερο απ' τις ΑΠΕ, φορτώνοντάς του ένα κόστος διοξειδίου του άνθρακα που υπολογίζεται αυθαίρετα σε εκείνο το επίπεδο

που χρειάζεται ώστε να καθιστά την λιγνιτοπαραγωγή ασύμφορη. Κρύβει επίσης ότι η ίδια η επεκτατική πολιτική που στηρίζει την πράσινη μετάβαση και το τύπωμα δισ. ευρώ νέου χρήματος είναι επίσης μια απ' τις βαθύτερες ουσιαστικές αιτίες της ακρίβειας και του νέου γύρου επίθεσης στο εργατικό- λαϊκό εισόδημα.

Το δεύτερο τέχνασμα είναι η επίκληση της καταστροφής του περιβάλλοντος ως κεντρικού οικουμενικού προβλήματος, έξω από κόμματα και πολιτικές, για το οποίο οι θυσίες δεν είναι απλά ανεκτές, αλλά επιβεβλημένες. Μας λένε δηλαδή, πράσινη ανάπτυξη γιατί αλλιώς θα πεθάνουν τα παιδιά σας...

Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική.

Πρώτα και κύρια, η ανάπτυξή τους δεν προστατεύει το περιβάλλον. Τα παραδείγματα που αναφέραμε αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Η πράσινη ανάπτυξή τους γίνεται καταστρέφοντας βουνά και δάση για να γίνουν ΑΠΕ και άλλες υποδομές που βαφτίζονται πράσινες. Οι τουριστικές επενδύσεις και η εξωστρέφεια, όσο πράσινες και αν φωτογραφηθούν γίνονται σε παραλίες και βουνά, αλλάζοντας τις χρήσεις γης προς όφελος του κεφαλαίου, σε βάρος των εργαζόμενων. Η παραγωγή των ΑΠΕ και των σύγχρονων πράσινων αυτοκινήτων έχει τεράστιο περιβαλλοντικό αποτύπωμα, διαφορετικό απ' αυτό που έχουν οι προηγούμενες τεχνολογίες, αλλά σε κάθε περίπτωση τεράστιο. Η αξιοποίηση των απορριμμάτων προς όφελος του κεφαλαίου οδηγεί αντικειμενικά είτε σε εγκλήματα τύπου Λιόσια, σε περιβαλλοντική υποβάθμιση λόγω της καύσης, σε υπέρογκο δυσβάσταχτο κόστος όταν εφαρμόζονται άλλες λύσεις. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι η ανάπτυξη τους δεν προστατεύει και δεν μπορεί να προστατεύσει το περιβάλλον. Και ο λόγος είναι απλός. Στον καπιταλισμό, κριτήριο κάθε ξεχωριστής επένδυσης είναι το κέρδος. Ο κάθε καπιταλιστής θα κάνει ότι μπορεί για να το αυξήσει. Και η αξιοποίηση του περιβάλλοντος είτε ως φθηνή πηγή πρώτων υλών με υπέρμετρη επίδραση στο περιβάλλον, είτε ως σημείο απόρριψης παραπροϊόντων είναι φυσική πορεία των πραγμάτων. Το κάθε αστικό κράτος, απ' τη μεριά του, λειτουργεί υπέρ του συλλογικού συμφέροντος του κεφαλαίου. Έτσι είναι φτιαγμένο, απ' τα γενοφάσκια του. Ο χαρακτήρας και η αποστολή του δεν αλλάζουν, δεν μεταβάλλονται.

Ο χαρακτήρας του αστικού κράτους είναι αυτός που καθορίζει και το πόσο το κράτος μπορεί να εμποδίσει το κεφάλαιο να καταστρέψει το περιβάλλον.

2021 12 06 roko

Τα όρια που θέτει το κράτος αφορούν τους ανταγωνισμούς μεταξύ των μερίδων του κεφαλαίου και τις ανάγκες του συνολικού κεφαλαίου για να χρησιμοποιήσει το περιβάλλον. Είναι λοιπόν πλάνη, αυταπάτη η θεώρηση ότι το αστικό κράτος μπορεί να εμποδίσει το κεφάλαιο, τις επιχειρήσεις, τους ομίλους απ' το να καταστρέψουν το περιβάλλον. Ρόλος και αποστολή του είναι να κάνει ακριβώς το ανάποδο. Να στηρίξει το κεφάλαιο στον αγώνα για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη.

Γι' αυτό και η ανάθεση στο κεφάλαιο και το κράτος του να προστατέψει το περιβάλλον είναι τουλάχιστον αστεία.

Αποδεικνύεται πως η γραμμή της πράσινης ανάπτυξης δεν είναι μια γενική, αντικειμενική απάντηση σε μια δύσκολη σημερινή πραγματικότητα. Οχι μόνο γιατί εργαζόμενοι και κεφάλαιο δεν έχουν κοινά, οικουμενικά προβλήματα. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα του λαού είναι παντελώς αδιάφορα για το κεφάλαιο και το κράτος του. Αλλά και γιατί, η πράσινη ανάπτυξη είναι εργαλείο με το οποίο η αστική τάξη προσπαθεί να διασφαλίσει και να επαυξήσει την κερδοφορία της.

Παράλληλα, οι εργαζόμενοι θα βιώσουν ακόμα πιο καταλυτικές αρνητικές συνέπειες. Οι πανάκριβες πράσινες λύσεις θα τρώνε το λαϊκό εισόδημα παντού, η καταστροφή του περιβάλλοντος θα συνεχίζεται για να μπουν ΑΠΕ και νέες εγκαταστάσεις που ανερυθρίαστα βαφτίζονται πράσινες. Η επεκτατική διαχείριση της πράσινης κοινωνικής συμφωνίας θα οδηγεί σε εκτίναξη του πληθωρισμού, ενώ σε  συνδυασμό με την εκτόξευση του κόστους λόγο πράσινων λύσεων η ακρίβεια      τρώει τα εισοδήματα.

Την ίδια στιγμή, η πράσινη μετάβαση αδυνατεί να διαχειριστεί το πρόβλημα της υπερσυσσώρευσης στο διηνεκές. Οι πράσινες λύσεις πολλαπλασιάζονται και ήδη εμφανίζεται υπερπαραγωγή και υπερυσσώρευση κεφαλαίου και στον τομέα αυτό. Ο Μπιλ Γκέιτς ήδη ετοιμάζει την επόμενη μέρα, λέγοντας στο τελευταίο βιβλίο του πως οι λύσεις με ΑΠΕ δεν επαρκούν και πρέπει να αναζητήσουμε το επόμενο βήμα.

Η αλήθεια είναι ότι η ταχύτητα συσσώρευσης του κεφαλαίου είναι τέτοια που και οι πράσινες λύσεις δεν οδηγούν, μάλλον, σε αρκετά μεγάλη αποκλιμάκωση του υπερσυσσωρυμένου κεφαλαίου ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση. Σύντομα, η κρίση υπερσυσσώρευσης θα κάνει πάλι εμφανή την ύπαρξη της. Το παράδειγμα του προηγούμενου "νιου ντιλ", που τελικά οδήγησε σε νέα κρίση το 1938 και που τελικά ξεπεράστηκε μόνο με τον Β παγκόσμιο πόλεμο είναι χαρακτηριστικό.

Η πράσινη ανάπτυξη του κεφαλαίου είναι λοιπόν εξίσου αντιλαϊκή με τη μαύρη ανάπτυξη που έρχεται να αντικαταστήσει. Η πολιτική της πράσινης μετάβασης δεν σκοπεύει το περιβάλλον, απλά εργαλειοποιεί και μάλιστα υποκριτικά, την δική μας ανάγκη για προστασία του. Η ανάπτυξη με κριτήριο το κέρδος όποια και να είναι τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της, πατάει πάνω σε κλιμάκωση της επίθεσης στα εργατικά λαϊκά δικαιώματα, και αντικειμενικά οδηγεί σε υπέρμετρη επίδραση στο περιβάλλον προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η κερδοφορία.

Η πράσινη ανάπτυξη δεν αποτελεί λύση στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα και που αφορούν και σε μια ολοένα κλιμακούμενη επιδείνωση και του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο κ. Λιονής τόνισε ότι ο μονόδρομος για το λαό βρίσκεται στον αντίποδα της πολιτικής αυτής, βρίσκεται στον αντίποδα της ίδιας της καπιταλιστικής ανάπτυξης, βρίσκεται στην ριζικά διαφορετική πρόταση του ΚΚΕ για την εργατικής εξουσία, τον σοσιαλισμό. Η σοσιαλιστική παραγωγή μπορεί να υπολογίσει το σύνολο των επιδράσεων στο περιβάλλον γιατί οργανώνει την παραγωγή στο σύνολο της, να χωροθετήσει κατάλληλα στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας στη γη και να αποφασίσει ποιες δραστηριότητες και σε ποιο βαθμό είναι χρήσιμες και απαραίτητες ή περιττές και ζημιογόνες για τη κοινωνική ευημερία. Αυτός, ο ριζικά διαφορετικός χαρακτήρας της σοσιαλιστικής παραγωγής είναι που της επιτρέπει να απαντά στα προβλήματα του λαού και αναφορικά με το περιβάλλον.

Το ΚΚΕ επιμένει να φωτίζει πως οι ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού βρίσκονται στον αντίποδα των συμφερόντων του κεφαλαίου, των επιχειρήσεων, της αστικής τάξης πως δεν υπάρχει κανένα κοινό σημείο ανάμεσα τους. Το παράδειγμα της πράσινης ανάπτυξης είναι χαρακτηριστικό. Ενώ εμφανίζεται ως η λογική, προοδευτική λύση σε κάποιο τάχα πανανθρώπινο πρόβλημα, στη πραγματικότητα δεν είναι παρά η στρατηγική του κεφαλαίου για διασφάλιση των κερδών, για ελεγχόμενη απαξίωση των επενδυμένων κεφαλαίων, για τη νέα φάση της καπιταλιστικής κερδοφορίας, και για αυτό είναι εξίσου αντιλαϊκή με τη "μαύρη" ανάπτυξη που έρχεται να αντικαταστήσει και γι' αυτό το λόγο είναι εξίσου καταστρεπτική και για το περιβάλλον. Το ΚΚΕ επιμένει να φωτίζει πως η καπιταλιστική ανάπτυξη, μαύρη ή πράσινη, με το μπλε της ΝΔ ή το ροζ του ΣΥΡΙΖΑ για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα γενικότερα είναι ίδια και στην ουσία απαράλλαχτη, αντίθετη με τις ανάγκες και τα δικαιώματα τους.

Το ΚΚΕ σήμερα καλεί το λαό να οργανώσει την πάλη του. Να μην αποδεχτεί την μοίρα που του επιφυλάσσει η καπιταλιστική ανάπτυξη, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλου συνδυασμού αστικών κομμάτων. Να αντισταθεί και να οργανώσει μαζικές, αγωνιστικές απαντήσεις και στα τεράστια προβλήματα του περιβάλλοντος, μαζί με τα υπόλοιπα προβλήματα που αφορούν τη ζωή της λαϊκής οικογένειας, το μισθό, τις εργασιακές σχέσεις, την ανεργία τη φορολογία. Το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά, οργανώνει την πάλη του λαού.  Κλείνοντας ο κ.Λιονής αναφέρθηκε στην ουσία τελικά που κρύβει το σύνθημα του ΚΚΕ, πως μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, βαδίζοντας στο δρόμο της ανατροπής.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.