Αφημένοι στην τύχη τους οι άνθρωποι των τεχνών

Πολιτισμός - Τέχνες

Τον Μάρτιο, θα ολοκληρωθεί ένας χρόνος από το πρώτο «lock down» που επιβλήθηκε στη χώρα μας και οι άνθρωποι των τεχνών δεν έχουν ξεκινήσει να εργάζονται ακόμα.

Αποτέλεσμα είναι τα οικονομικά τους προβλήματα να διογκώνονται, με την κυβέρνηση να δείχνει ότι δεν τους υπολογίζει και να τους έχει αφήσει στην τύχη τους.

Η «Φωνή της Πάρου» είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με δύο επαγγελματίες παριανούς μουσικούς, τους Γιάννη Κονταράτο και Νίκο Τσαντάνη, οι οποίοι από τη δική τους οπτική γωνία, απάντησαν στις ερωτήσεις που τους θέσαμε σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτή την περίοδο.

Ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της μουσικής και γενικά της τέχνης τον τελευταίο ένα χρόνο; Σαν μουσικοί, ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε σε όλο αυτό το διάστημα που είστε ανενεργοί; Η πολιτεία σας παρέχει κάποια οικονομική βοήθεια; Καλύπτει της ανάγκες που έχετε; Πιστεύετε, ότι η κυβέρνηση έχει φερθεί στο κλάδο σας άδικα σε σχέση με αλλά επαγγέλματα; Τι θεωρείται ότι θα ήταν πιο σωστό να έχει πράξει η κυβέρνηση για να βοηθήσει τον κλάδο σας και τι περιμένετε να γίνει στο μέλλον;

2021 03 01 kontaratos

Γιάννης Κονταράτος

Ο Γιάννης Κονταράτος, είναι απόφοιτος του Εθνικού Ωδείου και είναι επαγγελματίας μουσικός τα τελευταία δέκα χρόνια, παίζοντας βιολί και κιθάρα. Αυτή την περίοδο είναι στην ορχήστρα της τραγουδίστριας, Ματούλας Ζαμάνη, και του τραγωδοποιού, Γιάννη Παπαγεωργίου, ενώ για το μέλλον ετοιμάζεται να μελοποιήσει μαζί με συνάδελφους του, στίχους Έλληνα ποιητή.

«Πολλά είναι τα επίθετα που μπορούν να χαρακτηρίσουν την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της τέχνης. Ας πούμε απελπιστική, από διάφορες πλευρές. Τα πράγματα ήταν από πριν δύσκολα. Με τον κορωνοϊό έγιναν πολύ χειρότερα». «Το σοβαρότερο πρόβλημα είναι το οικονομικό. Ειδικά αν συντηρείς μια οικογένεια από την τέχνη σου. Επιπλέον, ο τόσος χρόνος μακριά από τις συναυλίες και η μη σύμπραξη με τους συναδέλφους σου, δε γίνεται να μη σε επηρεάσει ψυχολογικά. Η μουσική αποτελεί τρόπο έκφρασης και εκτόνωσης συναισθημάτων. Είναι μέθεξη και διάδραση. Θέλεις να εκφράσεις, να εκφραστείς, να επικοινωνήσεις με τους άλλους μουσικούς και με τον κόσμο». «Μετά από πολλές κινητοποιήσεις και πιέσεις καλλιτεχνών και σωματείων του κλάδου, υπήρξε μια καθυστερημένη ανταπόκριση για τη στήριξη του πολιτισμού και των ανθρώπων του. Δόθηκαν κάποια επιδόματα. Προφανώς, η καθυστέρηση προήλθε από τη δυσκολία χαρτογράφησης του χώρου της τέχνης. Με την πανδημία, έγιναν πολλές προσπάθειες να οργανωθεί καλύτερα ο χώρος. Δυστυχώς όμως, τα επιδόματα δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες, ειδικά όπως είπα αν έχεις οικογένεια να συντηρήσεις και δεν έχεις κάποιον να σε στηρίξει και να στηριχτείς στη δύσκολη αυτή περίοδο. Γνωρίζω συναδέλφους με αξιοθαύμαστη καλλιτεχνική πορεία και με πολλά χρόνια στο χώρο που βρίσκονται σε τραγική οικονομική κατάσταση. Η τέχνη, πέρα από όλα τα άλλα, είναι κι ένα επάγγελμα». «Πολλά επαγγέλματα έχουν αδικηθεί, όπως και το δικό μας. Το κράτος στις αρχές της πανδημίας το ψάχναμε με τα κιάλια, για να μην πω με τηλεσκόπιο. Στη συνέχεια, όταν ήρθε το καλοκαίρι, ο κλάδος μας στοχοποιήθηκε από τους κρατικούς φορείς και τα ΜΜΕ. Οι χώροι τέχνης θεωρήθηκαν εστίες υπερμετάδοσης παρότι τηρούνταν όλα τα μέτρα προστασίας. Πολλοί καλλιτέχνες τοποθετούνταν με αγανάκτηση για την κατάσταση που επικρατούσε στον κλάδο. Παρόλα αυτά, η τηλεόραση έπαιζε, ως συνήθως, τη δική της παράσταση. Η τέχνη διευρύνει τη σκέψη, την παιδεία και τη φαντασία των ανθρώπων. Μάλλον όλα αυτά, δεν αποτελούν προτεραιότητες των κυβερνώντων». «Δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα ήταν σωστό να πράξει η κυβέρνηση. Οι σχετικοί με την πανδημία αρμόδιοι μαζί με τους επιστήμονες μπορούν να παραδειγματιστούν από άλλες χώρες της Ευρώπης όπου ο πολιτισμός δεν αποτελεί τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Η τέχνη είναι ζωτικό και ζωογόνο στοιχείο του ανθρώπου. Δεν μπορεί να ακινητοποιείται με τέτοιο τρόπο και για τόσο μεγάλο διάστημα. Ευτυχώς, τα σωματεία όλων των τεχνών και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες οργανώθηκαν γρήγορα και κινήθηκαν με μεγάλη υπευθυνότητα προς τη σωστή κατεύθυνση, κάτι που με κάνει να ελπίζω σε καλύτερες μέρες στο άμεσο μέλλον. Ολοκληρώνω με μία αγαπημένη φράση του Πάμπλο Πικάσο «Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθάει να ανακαλύψουμε την αλήθεια».

MOUSIKOI_2.jpg

Νίκος Τσαντάνης

Ο Νίκος Τσαντάνης, είναι απόφοιτος του τμήματος Λαϊκής και Παραδοσιακής μουσικής είναι αναπληρωτής καθηγητής παραδοσιακού οργάνου σε μουσικό σχολείο στην Αθήνα. Ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική περίπου 23χρόνια, παίζει πολλά παραδοσιακά όργανα, κυρίως όμως τσαμπούνα, αλλά και τραγουδάει σε διάφορες γιορτές, χορευτικά και μαγαζιά, ενώ είναι και μέλος της ορχήστρας του Νίκου Οικονομίδη.

«Η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη, ειδικά από τη στιγμή που δε δουλέψαμε ακόμα και το καλοκαίρι. Μπορούσε να είναι διαφορετική η κατάσταση, αλλά όταν η νομοθεσία σου επιβάλει να βάζεις λιγότερους από τους μισούς σε μαγαζιά ή πανηγύρια δεν συμφέρει τους συλλόγους ή τους επιχειρηματίες να πραγματοποιήσουν εκδηλώσεις διότι και αυτοί θέλουν να βγάλουν κάποιο κέρδος. Ωστόσο, ποιος θα έπαιρνε την ευθύνη με τόσα μέτρα που έχουν παρθεί; Δεν συμφέρει κανέναν να βγει και χρεωμένος και με πρόστιμο». «Εγώ είμαι από τους τυχερούς, διότι διδάσκω σε μουσικό σχολείο, αλλά εκεί έχουμε τα δικά μας προβλήματα, όπως την τηλεκπαίδευση, η οποία αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα και δεν μπορεί με τίποτα ν’ αντικαταστήσει τα δια ζώσεις μαθήματα. Ευτυχώς όμως εγώ είμαι στο μουσικό σχολείο και δεν αντιμετωπίζω μεγάλο πρόβλημα από άποψη του οικονομικού. Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζω συναδέλφους που δυστυχώς έχουν επηρεαστεί αρκετά οικονομικά και αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα». «Παρέχει κάποια βοήθεια. Ύστερα από ένα μεγάλο αγώνα που έδωσε ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος, με αποτέλεσμα πολλοί μουσικοί μπόρεσαν και μπήκαν στο μητρώο καλλιτεχνών. Δεν τους καλύπτει όμως όλους. Υπάρχουν αρκετοί συνάδελφοι που έχουν μείνει ξεκρέμαστοι, διότι για να μπει στο μητρώο καλλιτεχνών κάποιος πρέπει να πληροί τις κατάλληλες προϋποθέσεις, ανάλογα με το καθεστώς εργασίας στ’ οποίο βρισκόταν. Όμως για κάποιον που έχει οικογένεια του αρκούν τα 534 ευρώ; Φτάνεις λοιπόν στο σημείο να λες, ναι κάτι είναι και αυτό, αλλά και πάλι λες φτάνει; Για κάποιους σίγουρα όχι». «Θα σου πω τι γίνετε. Δεν θα πω για τώρα που η Αθήνα βρίσκετε σε σκληρό «lock down», αλλά πριν φτάσουμε στο σημείο αυτό. Δε θα μπορούσε να λειτουργήσει ο κινηματογράφος, οι συναυλίες, με αποστάσεις και με ορισμένο αριθμό ατόμων; Το κλείνω τα πάντα και «κόψτε» τον λαιμό σας, δεν είναι λύση». «Πιστεύω, το διάστημα που δεν ήμασταν σε σκληρό «lock down», όπως και προανέφερα δεν έπρεπε να κλείσουν τα πάντα. Κάποια πράγματα μπορούσαν να τα κρατήσουν ανοιχτά για να μη βρεθεί όλος ο κόσμος άνεργος. Για το μέλλον όλα θα εξαρτηθούν από τα εμβόλια και με τον ρυθμό που θα γίνουν. Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να αγριεύει όσον αφορά το ψυχολογικό κομμάτι, διότι υπάρχει αβεβαιότητα, αφού συνέχεια τα κρούσματα αυξομειώνονται. Θεωρώ, όσο θα προχωράνε οι εμβολιασμοί θα χαλαρώνουν τα μέτρα και θα αρχίσουμε να θυμόμαστε πως ζούμε. Πολύ φοβάμαι όσον αφορά τις δίκες μας  δουλειές και συγκεκριμένα το παραδοσιακό κομμάτι που βρίσκομαι εγώ, θα αρχίσουμε να δουλεύουμε από Σεπτέμβριο, διότι αν το καλοκαίρι που διοργανώνονται τα πανηγύρια είναι πάλι όπως πέρυσι τότε, δεν πιστεύω να γίνουν ούτε φέτος».

Γιώργος Κοντός

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.