Το «μικρό θέατρο» στην Πάρο

Πολιτισμός - Τέχνες

Εν μέσω της πανδημίας ένα μικρό θέατρο-εργαστήρι γεννήθηκε στην Πάρο και περιμένει καρτερικά τη λήξη του «lock down», έτσι ώστε, να ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό και να τους υποδεχτεί.

Υπεύθυνη και δημιουργός της ιδέας αυτής είναι, η Ελένη Σταυράκη, επαγγελματίας ηθοποιός στο χώρο του θεάτρου, με μεγάλη εμπειρία στις κλασσικές παραστάσεις και η μοναδική παριανή που είναι μέλος του σωματείου ελλήνων ηθοποιών.

Η Ελένη Σταυράκη, μίλησε στη «Φωνή της Πάρου» για το «μικρό θέατρο», τη δράση αλλά και το εύρος των ηλικιών που απευθύνεται και θα μπορούν να συμμετέχουν ή να παρακολουθούν.

Τι ήταν αυτό που σας κέντρισε το ενδιαφέρον να ασχοληθείτε με το θέατρο;

«Από πάρα πολύ μικρή ηλικία ήθελα να παίζω θέατρο. Με πήγαιναν οι γονείς μου στο θέατρο και εγώ «ερωτευόμουν» τις παραστάσεις και τους ηθοποιούς. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η Μαρία Αρκουλή της οποίας χρωστάω πολλά, η οποία σε ηλικία 15 ετών με έβαλε να παίξω σε μια μαθητική παράσταση, «το μελτεμάκι», του Παντελή Χορν. Το γεγονός αυτός ήταν η αρχή για εμένα και ήξερα μετά, πως ότι και αν σπουδάσω, κάποια στιγμή θα τελειώσω μια δραματική σχολή».

Το θέατρο είναι το αντικείμενο που σπουδάσατε εξαρχής;

«Σπούδασα στο τμήμα δημοσιογραφίας και μέσων μαζικής επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Παράλληλα όμως από το πρώτο έτος ξεκίνησα, μαθήματα θεάτρου στο εργαστήρι-θέατρο τέχνης Ακτίς/Αελίου. Για 5 χρόνια σπούδασα εκεί, παρακολουθούσα σεμινάρια. Όταν τελείωσα τις σπουδές, και «κατέβηκα στην Αθήνα, έδωσα εξετάσεις για να μπω στη σχολή Βεάκη, πέρασα, και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου».

Ποια είναι η καλύτερή σας παράσταση και συνεργασία;

«Η Κυρά της Θάλασσας, θα μπορούσα να πω. Ήταν η παράσταση στην οποία έδειξα, τις τεχνικές και δεξιότητες που καλλιέργησα, με τον δάσκαλο μου, Γιώργο Βούρο, συν ότι εκεί έπαιξα και γνώρισα τον σημαντικό μου φίλο, Γιώργο Ανδρουτσόπουλο».

Πόσα χρόνια ασχολείστε επαγγελματικά με το θέατρο;

«Συνολικά ασχολούμαι 12 χρόνια επαγγελματικά».

Γιατί θέατρο και όχι σινεμά ή τηλεόραση;

View fullsize

TEATRO_2.JPG

«Δεν υπήρχε ποτέ κάποια προκατάληψη απέναντι σε κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Ίσα -ίσα που έχω κάνει γυρίσματα για ταινίες μικρού μήκους. Το θέατρο για εμένα ήταν το μεγαλύτερο σχολείο και το ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή. Καθιερώθηκα να παίζω σε αυτό. Επιπρόσθετα, ο κάθε σκηνοθέτης με σύστηνε στον άλλον και δεν είχα χρόνο να πηγαίνω σε οντισιόν για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Έχω την εντύπωση, ότι όλοι οι ηθοποιοί αγαπάνε το θέατρο, αλλά κάνουνε τηλεόραση για βιοποριστικούς λόγους».

Από τις παραστάσεις που έχετε αναφέρει, οι περισσότερες είναι κλασσικά έργα. Είναι κάτι που προτιμάτε περισσότερο ή απλά δεν έχει τύχει να παίξετε σε κάποια τραγωδία ή κωμωδία;

«Τραγωδία δεν έχει τύχη ακόμα, αλλά κωμωδία έχω κάνει, καθώς έπαιξα στον «Αριστοφάνη τζούνιορ». Παρόλο, που ήταν μια διασκευή για παιδιά, είχε τον όλο τον λόγο του Αριστοφάνη, όποτε μπορείς να πεις ότι έχω παίξει. Τώρα όσον αφορά τα κλασσικά έργα, έτυχε να παίξω κυρίως σε αυτά, διότι, ο Γιώργος Βούρος, είχε ιδρύσει το λαϊκό θέατρο, το «Θέατρο Βαφείο» και ήθελε τα έργα του να περιέχουν λαϊκό και το κλασσικό ρεπερτόριο. Πρέπει να ομολογήσω μέσα από το κλασικό θέατρο βγαίνουν πράγματα και στοιχεία που είναι επίκαιρα και διαχρονικά, όποτε αν ένας ηθοποιός έχει παίξει κλασσικό θέατρο, δεν υπάρχει είδος που να μην μπορεί να παίξει».

Ποιο είναι το αγαπημένο έργο που δεν έχετε παίξει ακόμα και θα θέλατε να παίξετε;

«Την Έντα Γκάμπλερ, του Ερρίκου Ίψεν, το Ματωμένο γάμο του Λόρκα, είναι πολλά, απλά σας αναφέρω τα πρώτα που μου ήρθαν στο μυαλό».

Τι ήταν αυτό που σας παρακίνησε να αφήσετε αφήσεις την Αθήνα και την δουλειά που είχατε και να κατεβείτε στην Πάρο;

« Δεν άφησα ποτέ την Αθήνα. Έτυχε να πέσει η καραντίνα, πάνω στη στιγμή που θα έπαιζα, την επόμενη παράσταση στο θέατρο «Εκάτη» ένα έργο του Ερρίκου Ίψεν. Το μικρό θέατρο υπήρχε σαν σκέψη πολλά χρονιά πριν, χωρίς να έχω σκεφτεί να αφήσω το επαγγελματικό θέατρο στην Αθήνα. Απλά όπως σας είπα, οι ηθοποιοί έχουν ένα δυναμισμό, Οπότε, τη στιγμή που όλα έκλειναν, έβαλα πείσμα να ανοίξω το μικρό θέατρο, έχοντας την βοήθεια του πατέρα μου, της μητέρας μου και του αδερφού μου. Κυρίως του πατέρα μου και του άντρα μου Σταμάτη Δρακάκη, ο οποίος είναι πολύ καλός τεχνίτης και με βοήθησε στο χτίσιμο της σκηνής. Ήταν ένα όνειρο που θα γινόταν τώρα ή θα το άφηνα να καλυτερεύσουν τα πράγματα, αλλά έχω μάθει να παλεύω και σε αυτή τη δύσκολη περίοδο».

Μικρό θέατρο

Τι είναι το μικρό θέατρο που έχετε δημιουργήσει και τι διαφορά θα έχει από τα υπόλοιπα θέατρα;

«Το θέατρο είναι συνταίριασμα χώρου και ανθρώπινο στοιχείου. Θα είναι ένα θέατρο τέχνης, καθώς σκοπεύω να ανεβάζω παραστάσεις και θα είναι θεατρικό εργαστήρι υποκριτικής θεάτρου και θεατρικού παιχνιδιού. Θα μπορεί να έρθει όποιος θέλει να μάθει να προφέρει την ελληνική γλώσσα, να διδαχτεί αγωγή προφορικού λόγου, να διδαχτεί υποκριτική και ταυτόχρονα να γίνουν ομάδες παιδιών που θα κάνουν θεατρικό παιχνίδι. Οπότε, θα είναι ένα μικρό θέατρο και ένα εργαστήρι, στο οποίο θα δίνουμε και βεβαιώσεις συμμετοχής. Να διευκρινίσουμε, ότι δεν πρόκειται για σχολή θεάτρου γιατί δεν υποστηρίζουμε όλο το εύρος των μαθημάτων που διδάσκονται σε μια σχολή.

Το μικρό θέατρο Πάρου απευθύνεται σε όλο τον κόσμο;

«Ναι. Απευθύνεται σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις ηλικίες. Εύχομαι να γίνει ένας πυλώνας το μικρό θέατρο που θα ενώσει ερασιτέχνες, «εραστές του θεάτρου», μαθητές ανθρώπους, που θα θέλουν να μπουν σε μια δραματική σχολή και να τους δώσω εδώ τις πρώτες βάσεις για να ξεκινήσουν. Σίγουρα η τέχνη για μένα είναι ένα ζητούμενο, όπου οι αξίες φθίνουν. Το θέατρο μπορεί να ξεσκεπάσει όλη την κοροϊδία της εξουσίας».

Πόσο σας έχει επηρεάσει η πανδημία;

«Υπάρχει μια απογοήτευση. Ωστόσο, επειδή πάνω απ’ όλα είναι η υγεία όταν χρειάστηκε να αφήσουμε τις δουλειές και να κλειστούμε, το κάναμε δίχως δεύτερη σκέψη. Όμως, απ’ ένα σημείο και μετά, ο στόχος είναι αλλού. Δε γίνεται το θέατρο που το γέννησε η Ελλάδα, να μην είναι στις προτεραιότητες της όποιας κυβέρνησης, ανεξάρτητος κόμματος και ιδεολογίας, ώστε να μην εκλείψει και να «πεθάνουν» οι άνθρωποι του. Το θέατρο έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από την πανδημία, όμως εμείς οι ηθοποιοί δεν το βάζουμε κάτω εύκολα. Έμενα η πανδημία με έχει κάνει πιο δυνατή, γι αυτό και δημιούργησα αυτή τη δύσκολη περίοδο το μικρό θέατρο».

Ποια είναι η παράσταση που ετοιμάζετε να ανεβάσετε μόλις λήξει το «lock down»;

«Ετοιμάζω μια παράσταση που σκηνοθετώ εγώ, με όνομα «Ο καθρέφτης». Όπου περιλαμβάνει την «Εβραία» του Μπρέχτ, «Η ανθρώπινη φωνή» του Ζαν Κοκτώ, «Την έχασα» του Ζαν Κοκτώ. Θα συμμετέχουν η μητέρα μου, Μοσχούλα Κοντοσταύλου, η Χρύσα Σιλιτζίρη, ο Βαγγέλης Χαδήμογλου, ο οποίος είναι και μαθητής μου».

Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτά που γίνονται τον τελευταίο καιρό στο χώρο του θεάτρου, σχετικά με τις καταγγελίες;

«Έχει να κάνει με ότι τα τελευταία 30 χρονιά υπήρχε μια «αριστοκρατία» στο χώρο του θεάτρου, η οποία θεωρήθηκε ευνοούμενη, απόκτησε κάποια εξουσία και θεωρούσε τους υπόλοιπους ηθοποιούς πολύ κατώτερους τους, και τους συμπεριφέρονταν σαν σκουπίδι. Είναι κάτι το οποίο με στεναχωρεί, αλλά δε σας κρύβω, ότι είναι ένα γεγονός το οποίο ήξερα και ξέραμε όλοι ότι υπήρχε. Το καλό είναι, πως έχουν αρχίσει και μιλάνε οι εργαζόμενοι στον «χώρο», ακόμη και αν αυτό υπακούει στο ξέσπασμα ενός μαζικού κινήματος και να μη θεωρούν δεδομένη την όποια απαξίωση ή εκμετάλλευση».

Κάτι που θα θέλατε να προσθέσετε και δεν σας ρωτήσαμε;

« Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιώργο Βούρο, για όλα αυτά που μου έχει προσφέρει, την Πηνελόπη Σταυροπούλου, που είναι από τις πρώτες μου συναδέλφους και έφυγαν και οι δύο πρόσφατα από την ζωή. Τον Λάκη Κουρετζή που ήταν δάσκαλος μου, στο θέατρο της Ημέρας και έχω πάρει πάρα πολλά πράγματα από αυτόν σχετικά με την παιδαγωγική θεάτρου. Τέλος εύχομαι το παριανό κοινό να μη με διαψεύσει και να αγκαλιάσει την ιδέα μου για το μικρό θέατρο».

THEATRO_3.JPG

Γιώργος Κοντός

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.