ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ Βαθιές αιτίες και ουσιαστικές λύσεις

Γυναίκες

 Οι αποτρόπαιες δολοφονίες γυναικών το τελευταίο διάστημα φέρνουν για άλλη μια φορά στο προσκήνιο το θέμα της βίας που εκδηλώνεται μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας ή της συντροφικής σχέσης και μαρτυρούν με τραγικό τρόπο την απουσία ουσιαστικής στήριξης και προστασίας από το κράτος των γυναικών

που υφίστανται κακοποιητική συμπεριφορά. Παρακολουθήσαμε στα μέσα ενημέρωσης επί ημέρες με κάθε λεπτομέρεια την παρουσίαση των βίαιων περιστατικών και ακούσαμε σε επανάληψη για άλλη μια φορά τις απόψεις και τις αντιπαραθέσεις των κομμάτων εξουσίας ΝΔ με ΣΥΡΙΖΑ,ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, που τελικά περιορίζουν την αντιμετώπιση του θέματος στο πλαίσιο αλλαγών στο Ποινικό Δίκαιο και στη νομική κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία», χωρίς να μπαίνουν στην ουσία του προβλήματος, δηλαδή τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία και την υποστήριξη των γυναικών που υφίστανται βία, που για αυτά βέβαια τα μέτρα απαιτείται γενναία κρατική χρηματοδότηση.

Σαφώς και πρέπει να αυστηροποιηθεί ο νόμος. Τι θα αλλάξει επί της ουσίας μόνο με την αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου, όταν για την στήριξη των θυμάτων οι υπάρχουσες υποδομές και το ανθρώπινο δυναμικό που τις πλαισιώνει είναι σταγόνα στον ωκεανό των αναγκών;
Σήμερα σε όλη την Ελλάδα λειτουργούν για τα θύματα 44 συμβουλευτικά κέντρα, 19 ξενώνες φιλοξενίας, και 1 τηλεφωνική γραμμή (!) όπως καυχιέται η κυβέρνηση ενώ αξίζει να πάρουμε υπ’ όψιν μας ότι μόνο το πρώτο εξάμηνο τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας που έχουν χειριστεί τα αστυνομικά τμήματα της χώρας ανέρχονται 5.139.

Μήπως γλύτωσαν όμως γυναίκες που είχαν απευθυνθεί στην αστυνομία, είχαν καταθέσει μηνύσεις και υπήρχαν ακόμα και ασφαλιστικά μέτρα;
Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία της 41 χρόνης γυναίκας στη Ζάκυνθο που μόλις είχε επιστρέψει από το αστυνομικό τμήμα.
Μήπως είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι κοστοβόρες και μακροχρόνιες νομικές διαδικασίες, η ανασφάλεια, οι συνθήκες εργασίας και ζωής οι αντιδραστικές αντιλήψεις σε βάρος των γυναικών (ειδικά στις μικρές κοινωνίες) όπως αυτές αποτυπώνονται στη κοινωνική συνήθεια και συμπεριφορά στις διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις δεν αποτρέπουν τα θύματα της βίας να προχωρήσουν;
Πως θα ξεφύγουν και θα προχωρήσουν τα θύματα χωρίς το απαιτούμενο δίχτυ προστασίας όταν οικονομικά εξαρτώνται από τους θύτες, χωρίς τους απαιτούμενους οικονομικούς πόρους;
Που θα στηριχτούν, πως θα στηρίξουν τα παιδιά τους όταν δεν υπάρχει ένα κράτος πρόνοιας;

Γι’ αυτό σήμερα χρειάζεται οι γυναίκες να δυναμώσουν τον αγώνα τους για την εξασφάλιση σύγχρονων κοινωνικών δικαιωμάτων στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, στην αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία ώστε καμιά συντροφική σχέση να μη μετατρέπεται σε βαρίδι, φυλακή και απειλή για τη ζωή της γυναίκας.

Ομάδα Γυναικών Πάρου-Αντιπάρου (μέλος της ΟΓΕ)
omadaginaikonparou@gmail.com 

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.